Κυριακή, 23 Μαΐου 2010

Ανατρέποντας


Οι πόλεμοι έπεσαν μαχόμενοι

σε μάτια πολεμίστρες.

Σκιάχτηκαν από

φωνή

σάρκα

νου.

Πόνεσε ο πόνος

κι άφησε μόνος

την τελευταία του πνοή.

Κι έγινε η μουσική ταξίδι

στο πουθενά του κόσμου

στο ποτέ του χρόνου.

Κι έγινε ο κόσμος κόσμημα

λευκός λαιμός

που κόβει σαν χαρτί

τη λαιμητόμο.

2 σχόλια:

Νάσια είπε...

Θα 'ταν όμορφα...

Πλανη είπε...

Έτσι ακριβώς ΘΑ είναι!