
Οι πόλεμοι έπεσαν μαχόμενοι
σε μάτια πολεμίστρες.
Σκιάχτηκαν από
φωνή
σάρκα
νου.
Πόνεσε ο πόνος
κι άφησε μόνος
την τελευταία του πνοή.
Κι έγινε η μουσική ταξίδι
στο πουθενά του κόσμου
στο ποτέ του χρόνου.
Κι έγινε ο κόσμος κόσμημα
λευκός λαιμός
που κόβει σαν χαρτί
τη λαιμητόμο.
2 σχόλια:
Θα 'ταν όμορφα...
Έτσι ακριβώς ΘΑ είναι!
Δημοσίευση σχολίου