Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2009

Εν Κέρω

Καίριο κτύπημα
ανθρώπων και θεών
στην πλάτη του Αυλητή σου.
Άγνωστη στην άγονη γραμμή σου.
Εν καιρώ ειρήνης
άνθρωποι και θεοί, αγριοκάτσικα στη ράχη σου
κέρωσαν τα στήθη σου.
Γη μήτηρ πρώτη,
αιώνιο ευχαριστώ,
Χαιρετώ την ταπεινή υπεροψία σου,
Αρπιστής θλιμμένος στο δικό σου βράχο
που φθονεί την υπεροπτική ανυπαρξία του
και ευτυχής, σε βλέπει να χαμογελάς
στη γόνιμη γραμμή της πανσελήνου σου.

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Σου ζήτησα αναμνήσεις και μου φερες όλο το νησί κρυμμένο σ' ένα βότσαλο. Ξέθαψες μαζί του μια ιστορία κι ένα ψηφιδωτό μισοτελειωμένο χρόνια... και το τελείωσες!