Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2007

Στη Φιλιώ Χαϊδεμένου


Σμυρνιά, της ζωής μου προσάναμμα,
παστρικιά της Ιστορίας φιγούρα.
Ρυτίδες της μνήμης και του πόνου,
χαρακιά του πατέρα η σφαγή,
χαράδρα της Ιστορίας του αδελφού
το κρέμασμα.
Στις ρυτίδες του μετώπου σου
-αυτό το καθάριο, σαν τον ουρανό της Σμύρνης, μέτωπό σου-
θέλω να χαθώ, να περπατήσω
τους δρόμους σου,
τζαναπέτισσα Ιστορία.
Δόξα τω θεώ που έζησα αυτή
τη στιμή.
Εκατόν έξι χρόνια, έσκιζες
τα βιβλία της Ιστορίας.
Σμυρνιά, της ζωής μας
τζαναπέτισσα Ιστορία.
Φιλίτσα,

Χαϊδεύω τις σελίδες σου,
τ' όνομά σου να θυμάμαι.
Σκίζω τα βιβλία της Ιστορίας
των παιδιών μου.
Αφήνω εκείνη τη μισή σελίδα
και προσθέτω τη φωτογραφία σου,
Σμυρνιά, τζαναπέτισσα Ιστορία.

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

χαρακιές μνήμης... ανεξήτιλες διδαχές (κάτι σαν... ιαχές άφωνες) της ζωής μας.
Όμορφα... συνεχίστε να μας ... χαράζετε...

Πλάνη είπε...

Χαράς χάραγμα το σχόλιό σας. Ευχαριστώ.