Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2007

Μουσείο

Για καλό δεν το ‘χεις μια φορά
Και ούτε ποτέ το είχες.
Η καλημέρα σου πικρή μέσα στα καλοκαίρια.
Στη θάλασσα μ’ απάντησες και το βαλες να με πνίξεις.
Όταν με είδες στο βουνό, φρόντισες να χιονίσει.
Κρύωσα.

Βγαίνει ο ήλιος και εσύ μαγεύεις τις ακτίνες.
Μήπως και με ζεστάνουνε.

Ας είναι.
Στο μουσείο σα θα’ ρθω
θα σκύψω στην προθήκη
θα μάθω για το έκθεμα,

όπως θα μάθουν όλοι.
Κανείς όμως απ’ αυτούς

δε θα μάθει.
Ότι εκεί στην προθήκη
χαμηλά
ήθελες να μιλήσεις...

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Ότι εκεί στην προθήκη
χαμηλά
ήθελες να μιλήσεις...

με είχε παραξενέψει η εικόνα της προθήκης στην πρώτη ανάγνωση... σκέφτηκα γιατί τόσο επικίνδυνη έκθεση... γιατί τόση γύμνια ενώπιον των "αφρόνων"...
εντελώς αναπάντεχα -καλύτερα αυθαίρετα- τελευταίως, αυτή η εικόνα (ήθελες να μιλήσεις) πλανάται στον αέρα... λιγότερο θολή ...λιγότερο δυσνόητη...
Ας είναι... τώρα πια η πλανεμένη διέξοδος ας είναι στις μικρές παρενθέσεις χρόνου... εκεί όπου η φωνή και το βλέμμα -άχρονα πια- γίνονται πιο εύγλωττα...πιο encardia